All diese Worte
All diese Worte, sie müßten sein
duftend wie Föhrenwaldmeer,
Morgensterne, erlöschend im
Frührot überm Gebirge her ...
Mitternacht noch, Mitternacht noch,
ich muß sie entzünden,
daß wir im grauen Karsteshaus
Bleiben noch finden.
In Dunkels Mantel spreche ich sie
hinein in die Bora, die gegen Bäume
und Fenster schlägt; die Mutter
erwacht und horcht - und sinkt in Träume ...
Ich jedoch bin wild so wie die Bora -
weg, ganz weg ist aller Schlaf von mir.
Stille quer ich Karsteswege.
Nacht erstrahlt mir hier.
Vse te besede
Vse te besede
Vse te besede bi morale biti
dehtece kot borova mórja,
jutranje zvezde, ki ugašajo
ob zarji iznad pogorja ...
Pa je polnoc še, pa je polnoc še
in jih moram prižgati,
da v tej sivi kraški hiši
nam je še ostati.
V temen plašc zavit jih v burjo
govorim, ko se zaganja
v okna; pa se mati vzdrami
in pomisli in zasanja ...
Jaz pa divji sem kot burja -
proc, o proc je moje spanje.
Tiho stopam preko póti kraških.
Noc mi sije nanje.

|